Geografia Kuby
Kuba: Wyspa na Karaibach
Karaiby składają się z Wielkich Antyli i Małych Antyli oraz wysp Bahama. Archipelag ten stanowi ogniwo wiążące między kontynentami Ameryki Północnej i Ameryki Południowej. Kuba należy do grupy wysp Wielkich Antyli. Federacja wysp Kuby obejmuje oprócz czternastu prowinncji, także wyspę Isla de la Juventud oraz tysiąc małych wysp leżących wśród szelfu kontynentalnego należącego do Kuby. Powierzchna Kuby obejmuje łącznie 110.922 km ². Wśród ponad tysiąca wysp karaibskich, Kuba stanowi największą wyspę.
Położenie
Szerokość geograficzna Kuby to 23 ° 17 i 19 ° 49, a długość geograficzna to 74 ° i 85 °. Hawana ma mniej więcej taką samą szerokość geograficzną jak Kalkuta. Wyspa graniczy z trzema różnymi morzami. Północne wybrzeże znajduje się w większości nad Oceanem Atlantyckim. Północno-zachodne wybrzeże przylega do Zatoki Meksykańskiej. Południowe wybrzeże znajduje się nad Morzem Karaibskim. Jeśli nadal dla niektórych jest to zbyt małe urozmaicenie to w odległości 77 km znajdują się wyspy Hispaniola, a w odległości 140 km Jamaica. Oprócz tego do Florydy jest tylko 180 km.
Wybrzeża i wody naturalne
Północne wybrzeże cechuje skaliste wybrzeże klifowe. Wybrzeża powstawały przez miliony lat podczas procesów tektonicznych.
Za to południowe wybrzeże jest płaskie i oferuje miłośnikom Kuby kilometrowe, piaszczyste plaże. Oprócz plaż, można również spotkać lasy namorzynowe (mangrowe), bagna oraz mokradła, które przypominają Everglades.
Kuba ma też 200 rzek. Niestety, silne ingerencje w naturę doprowadziły do dużej utraty wód w rzekach. Dlatego rzeki są często skażone lub zarośnięte roślinością wodną. Główne rzeki to Rio Cauto, Rio Hanaba, Rio Cojimar. W większości również na tych rzekach nie można pływać statkami ze względu na niski stan wody.
Isla de la Juventud jest największą sąsiednią wyspą obok Kuby i posiada szerokie pasma plaż. Pochodzenie wulkaniczne wyspy jest widoczne w niektórych częściach wybrzeża, które charakteryzują się czarnym piaskiem.
Podział geograficzny i góry
Powierzchnia Kuby jest, oprócz czterech głównych pasm górskich, zdominowana przez rozległe równiny. Aby dotrzeć ze wschodniego do zachodniego wybrzeża trzeba przemieżyć 1250 km. Odległość od północnego do południowego wybrzeża jest zróżnicowana i wynosi między 32, a 145 km. Wyspa posiada wzniesienia między 0, a 100 metrów powyżej poziomu morza. Ponieważ uprawa żywności zależy od rodzaju gleby, tym samym powstawanie skał miało znaczący wpływ na rodzaj i ilość plonów. W wyniku powstania skały osadowej utworzyła się dobra gleba, tak że na dużym obszarze, powstały plantacje trzciny cukrowej. Natomiast powstały serpentyn spowodował utworzenie się jałowej gleby, które nadaje się tylko do wypasu trzód.
Najwyższe góry znajdują się we wschodniej części Kuby Sierra Maestra z najwyższym wzniesieniem na wyspie, Pico Turquino o wysokości 1974 metrów. Jest to najwyższe góra na Kubie. Na północnym wschodzie rozciąga się masyw górski Sagua-Baracoa. W środkowej Kubie znajduję się góry Escambray i Sancti Spiritus. W zachodniej części Kuby rozlega się masyw górski Guaniguanico.
Wschodnia Kuba
Wschodnia część Kuby to teren górzysty. Najwyższe góry znajdują się na wschodziej Kuby w Sierra Maestra. Oprócz Pico Turquino podróżni mogą podziwiać Pico Martí o 1722 m wysokości oraz La Gran Piedra mająca 1214 metrów. Na północnym-wschodzie znajduje się masyw górski Sagua-Baracoa . Tutaj turyści mogą zobaczyć lasy tropikalne. Guantanamo jest to najbardziej suchy obszar Kuby i znajduje się na południe od masywu górskiego Sagua-Baracoa.
Centralna Kuba
Krajobraz Europy Środkowej Kuba jest zdominowany przez rozległe równiny. Równiny te zostały całkowicie wylesionych i służą obecnie głównie do produkcji cukru trzcinowego. Również Kuba centralna posiada góry, Escambray i Sancti Spiritus.
Zachodnia Kuba
Masyw górski Los Guaniguanico składa się z dwóch pasm górskich - Sierry del Rosario i Sierry de Organos. Z punktu widzenia geograficznego tworzy najważniejszy łańcuch górski. Sierra del Rosario jest geologicznie bardzo zróżnicowane. Składa się ze skał o różnym składzie i czasie pochodzenia, a także ma zmienną rzeźbę terenu. Relief Sierry de los Organos jest podzielony na trzy poziomy. Na poziomie 100-300 metrów można spotkać wzgórza o różnym stopniu erozji , a na obszarze szczytów gór na wysokości 400-500 metrów sierry wapienne.
